Nieuwsbrief oktober 2011

Inhoud
1 De 5 oorzaken van overlijden deel 2
2 Alzheimer met succes behandelt mbv kokosolie.
3 Magnetron voedsel ongezond. Bewijs hiervan 10 jaar achterover gedrukt.
4 Prachtverhaal; Het meisje met de appel

Agenda
4 oktober lezing ‘voeding als medicijn’ Overtoom 409 Amsterdam start half 8. Bijdrage € 5,-
8 november Lezing ‘Voeding en de werking op de geest’ Smallebrege [Frl] bijdrage € 5,- opgave vooraf bij mij.

1 De 5 oorzaken van overlijden deel 2
Schokkend al was het te verwachten. De gemiddelde levensduur van de Amerikaan gaat achteruit en die van de Europa aan stabiliseert zich al jaren. Het lijkt erop dat het sprookje over goede hygiëne, perfecte gezondheidszorg en welvaart op een dood spoor zit. Zaken als preventie, bewustwording,  gezonde voeding en beweging krijgen wel steeds meer aandacht maar vinden onvoldoende weerklank bij de grote massa.
Deze 5 oorzaken zijn:
1 Suiker
2 Stress
3 Toxines en chemicaliën
4 Ondervoeding
5 Dehydratatie

Nummer 5 stond in de voorgaande nieuwsbrief, deze keer bespreek ik nummer 4; Ondervoeding
De westerse mens sterft aan ondervoeding. Een dergelijke zin verwacht je meer over de mensen uit de Hoorn van Afrika. De doodsoorzaak is dan ook niet te wijten aan het gebrek aan calorieën. Het is eerder omgekeerd. De westerse mens krijgt te veel calorieën binnen. Al deze calorieën moeten worden afgebroken, verbrand, opgeslagen dan wel afgevoerd. Dit kost meer energie dan menigeen denkt. Juist omdat het zoveel energie kost worden de voorraden essentiële voedingsstoffen leeggeroofd.

Bij essentiële voedingsstoffen moet je denken aan vitamines A, B, C, D, mineralen zoals Calcium, Magnesium, Kalium en Zink. Sporenelementen zoals Borium, Chroom en Selenium. Vetzuren zoals Omega 3, 6 en 9 en aminozuren zoals Glutamine, Arginine en Tryptofaan. Bovengenoemde stoffen vormen de basis voor eiwitten, koolhydraten, vetten en door het lichaam zelfgemaakte enzymen en hormonen.

Waarom mensen sterven aan ondervoeding is omdat we te weinig enzymen eten. Ze komen namelijk steeds minder voor in ons dagelijks voedsel. We koken en maken het eten chemisch gezien kapot. De grond is eenzijdig belast en levert minder mineralen aan de planten. Kortom we hebben een structureel te kort wat op de langere duur leidt tot chronische tekorten aan mineralen en vitamines. Deze uitputting zorgt er vervolgens voor dat ziekte zijn intrede kan doen met als laatste stadium de dood. Dit is de feitelijke reden dat er in Nederland meer mensen sterven aan welvaartsziekten dan aan infectieziekten. Supplementatie van vetzuren, vitamines, mineralen en andere essentiële voeding is daarom aanbevolen.

Wie denkt dat hij of zij gezond eet komt helaas bedrogen uit. Alles wat niet vers is maar uit zakje, pakjes, blik of plastic komt, bevat toevoegingen. Deze toevoegingen kosten essentiële voedingsstoffen om afgebroken te worden. Ondervoeding is een nauwelijks herkend probleem dat steeds grotere vormen gaat aannemen. Structureel geen eten uit ‘zakjes en pakjes’ nemen is een goed voornemen die ziekte buiten de deur houdt.

2 De effecten van Alzheimer stoppen bij het innemen van kokosolie! http://www.realcuresletter.com/Offers/RC/RCHOM4.htm

Wie nog amalgaamvullingen heeft kijkt liever niet naar deze filmpjes

http://articles.mercola.com/sites/articles/archive/2011/09/04/mercury-poisoning-from-silver-fillings.aspx?e_cid=20110904_SNL_Art_1

3 Magnetronvoedsel is slecht voor de gezondheid.

Deze informatie is gedurende dit jaar verspreid onder diverse instanties,tot de Tweede Kamer aan toe. Niemand lijkt echter actie te willen nemen. U kunt hier het ware verhaal achter de magnetron lezen en uw eigen keuzes maken.
Door Simon Best

Tien jaar oud bewijs, onderdrukt door Zwitserse rechtbanken, laat zien dat voedsel uit een magnetron verontrustende veranderingen kan veroorzaken in uw bloed. Recentere studies voegen nog meer bewijs toe dat magnetrons een risico vormen voor uw gezondheid. In 1989 deed een Zwitserse voedseldeskundige genaamd Dr. Hans-Urich Hertel enige verontrustende ontdekkingen over magnetronovens. Hij vecht al meer dan tien jaar voor het recht om de wereld te laten weten wat hij voor ontdekking heeft gedaan. Het punt dat hij publiekelijk probeert te maken is vitaal voor de belangen van consumenten: ieder voedsel dat gegeten wordt, gekookt of ontdooit in een magnetron kan veranderingen in het bloed veroorzaken dat een indicatie geeft van een ontwikkelend pathologisch proces dat ook wordt gevonden in kanker. Hertel is echter in de tang gehouden door de fabrikanten van Magnetrons, die handelswetten en het Zwitserse gerecht effectief gebruiken. Ze proberen hem zelfs persoonlijk te ruïneren.

In maart 1993 verbood het Berner Handels gerecht Dr. Hertel te publiceren over magnetrons die gevaarlijk zijn voor de gezondheid. Het proces was aangespannen door de Zwitserse Vereniging van Dealers van Elektrotechnische apparaten voor huishouden en industrie. Overtreding leverde hem een boete op van SF5000 of één jaar gevangenis. De federale rechtbank in Lausanne bevestigde dit vonnis in 1994. De rechtbank baseerde dit vonnis op de Zwitserse wet tegen oneerlijke mededinging, die “discriminatie, onware, misleidende en onnodig schade aanrichtende beweringen tegen een fabrikant en zijn producten” verbiedt (Journal of Natural Sciences, 1998; 1:2-7). Een wet die alleen de belangen van de handel behartigt. Deze wet snoert de Zwitserse pers ook de mond, zodat iedere uitspraak die kon worden gezien als kritiek op magnetronovens gemakkelijk kon leiden tot een proces.

De mening van de Zwitsers over Dr. Hertel’s bevindingen wordt niet gedeeld door de rest van Europa.
In Augustus 1998 oordeelde het Europees Gerechtshof voor Mensenrechten dat het vonnis door het Zwitserse gerechtshof tegen Dr. Hertel nietig was, omdat het tegen de vrijheid van meningsuiting indruiste. Zwitserland moest volgens het Europese Gerechtshof een compensatie betalen van SF40.000. Ondanks deze overwinning, van twee jaren geleden, wacht Dr. Hertel nog steeds op de Zwitserse rechtbanken om hun vroegere besluit terug te draaien en de boete van SF8000 kwijt te schelden.
In de tussentijd worden zijn explosieve ontdekkingen bevestigd door bewijsmateriaal dat over de gehele wereld opduikt.
zie ook:

http://www.hetnieuwedenken.com/index.php?option=com_content&task=view&id=84&Itemid=76

5 toeval of synchroniciteit? Het meisje met de appel
(Een waar gebeurd verhaal zie ook Google op Herman Rosenblat. Hij werd Bar Mitzvah op de leeftijd van 75)
Augustus 1942. Piotrków, Polen.
Die ochtend was de lucht dreigend toen we angstig stonden te wachten.
Alle mannen, vrouwen en kinderen van het Joodse getto in Piotrków waren op
een plein bij elkaar gedreven. We hadden gehoord dat we verplaatst zouden worden. Mijn vader was pas onlangs overleden aan tyfus, die zich snel verspreid had in het overvolle getto. Mijn grootste angst was dat onze familie zou worden gescheiden. 'Wat je ook doet,' fluisterde Isidore, mijn oudste broer, ‘vertel ze niet hoe oud je bent. Zeg dat je zestien bent. ’Ik was lang voor een jongen van 11, dus ik kon het proberen. Op die manier was ik misschien wel waardevol om te werken. Een SS-er kwam naar me toe, zijn laarzen klikten tegen de kasseien. Hij bekeek me van top tot teen en vroeg toen naar mijn leeftijd. 'Zestien,' zei ik. Hij stuurde mij naar links, waar mijn drie broers al
stonden met andere gezonde jonge mannen. Mijn moeder kreeg een gebaar om naar rechts te gaan bij andere vrouwen, kinderen, zieken en ouderen. Ik fluisterde Isidore, 'Waarom?'
Hij gaf geen antwoord. Ik rende naar de andere kant, naar Mama en zei dat ik bij haar wilde
blijven. 'Nee,' zei ze streng. 'Ga weg. Wees niet vervelend. Ga met je broers mee. ’Ze had voor die tijd nog nooit zo hard gesproken. Maar ik begreep het: ze wilde mij beschermen. Ze hield zo veel van mij, dat ze, alleen deze keer, deed alsof het niet zo was. Het was het laatste wat ik van haar gezien heb…

Mijn broers en ik werden vervoerd in een veewagen naar Duitsland ... Een nacht later kwamen we aan bij het concentratiekamp Buchenwald en we werden in een overvolle barak gebracht. De volgende dag werden er uniformen en identificatienummers uitgegeven. Noem me geen Herman meer,' zei ik tegen mijn broers. Ik ben nu 94983. 'Ik werd te werk gesteld in het crematorium van het kamp. Ik moest de doden opladen in een met de hand bediende lift. Ik voelde mijzelf ook dood. Ik werd hard, ik was een nummer. Spoedig daarna werden mijn broers en ik overgebracht naar Schlieben, een kamp dat hoorde onder  Buchenwald in de buurt van Berlijn ... Op een ochtend leek het of ik de stem van mijn moeder hoorde. 'Zoon,' zei ze zacht maar duidelijk, ‘ik zal je een engel sturen.  'Toen werd ik wakker. Het was net een droom. Een mooie droom. Maar in deze plaats konden er geen engelen zijn. Er was alleen werk, honger en angst.

Een paar dagen later liep ik rond in het kamp, om de barakken heen, vlakbij
het hek van prikkeldraad waar de bewakers je niet gemakkelijk konden zien.
Ik was alleen. Aan de andere kant van het hek zag ik iemand: een klein meisje met
helblonde, bijna lichtgevende krullen. Ze stond half verborgen achter een berk. Ik keek rond om er zeker van te zijn dat niemand me zag. Ik riep haar zachtjes in het Duits. 'Heb je iets te eten?' Ze begreep het niet. Ik schoof dichter naar het hek toe en herhaalde de vraag in het Pools. Ze stapte naar voren. Ik was dun en mager, met lappen om mijn voeten  gewikkeld, maar het meisje leek er niet bang voor te zijn. In haar ogen zag ik het leven. Ze trok een appel uit haar wollen jasje en gooide hem over het hek. Ik greep de vrucht en toen ik begon weg te lopen, hoorde ik haar zachtjes
zeggen: 'Ik zie je morgen weer.' Iedere dag op hetzelfde tijdstip keerde ik terug naar dezelfde plek bij het hek. Ze was er altijd met iets voor mij om te eten - een homp brood of, beter
nog, een appel. We durfden niet te spreken of te blijven hangen. Gesnapt worden zou voor ons
beiden de dood betekenen. Ik wist niets over haar, dat soort boerenmeisje, behalve dat ze Pools
verstond. Hoe heette ze? Waarom riskeerde ze haar leven voor mij? Hoop was een beetje steun en dit meisje aan de andere kant van het hek gaf me die, door mij brood en appels te eten te geven.

Bijna zeven maanden later werden mijn broers en ik in een kolenwagon gepropt en vervoerd naar Theresienstadt, een kamp in Tsjecho-Slowakije. ‘Kom niet meer terug,' zei ik tegen het meisje die dag. ‘We gaan hier weg.  'Ik draaide me om naar de barakken en keek niet achterom. Ik heb niet eens  afscheid genomen van het kleine meisje, van wie ik de naam niet wist, het meisje met de appels.
Drie maanden lang waren we in Theresienstadt. De oorlog liep op het eind en de Geallieerde troepen waren dichtbij, maar mijn lot leek bezegeld. Op 10 mei 1945 stond ik op de lijst om te sterven in de gaskamer om 10.00 uur. In de rust van de dageraad probeerde ik me erop voor te bereiden. Zo vaak scheen de dood klaar om me op te eisen, maar op de een of andere had ik het steeds  overleefd. Nu was alles voorbij. Ik dacht aan mijn ouders. Tenminste, ik dacht, dat we weer verenigd zouden worden.

Maar om 8 uur ‘s ochtends was er grote opschudding. Ik hoorde geschreeuw en  zag mensen naar alle kanten door het kamp rennen. Ik werd met mijn broers opgevangen door Russische troepen die het kamp hadden bevrijd! De poort zwaaide open. Iedereen rende weg, ik ook. Verbazingwekkend, al mijn broers hadden het  overleefd - ik weet niet hoe. Maar ik wist zeker dat het meisje met de  appels de sleutel was voor mijn overleving. Op een plek waar het kwaad leek te overwinnen, had de goedheid van die ene persoon mijn leven gered, had mij hoop gegeven op een plaats waar die niet  was. Mijn moeder had mij een engel beloofd en de engel was gekomen.

Uiteindelijk kwam ik terecht in Engeland, waar ik werd geholpen door een Joods liefdadigheidsfonds. In een herstellingsoord knapte ik op, samen met andere jongens die de Holocaust hadden overleefd en ik kreeg een opleiding  in de elektronica. Daarna ging ik naar Amerika, waar mijn broer Sam ook al was. Ik nam dienst
in het Amerikaanse leger tijdens de Korea-Oorlog en keerde twee jaar later
terug  naar New York City. Omstreeks  augustus 1957 opende ik mijn eigen bedrijf voor reparatie van
elektrische apparaten. Ik begon weer een toekomst op te bouwen.

Op een dag kreeg ik een telefoontje van mijn vriend Sid die ik in Engeland
had leren kennen. 'Ik heb een afspraakje met een meisje. Ze heeft een Poolse vriendin. Zullen
we samen gaan? 'Een ‘blind date’? Nee, dat was niets voor mij.
Maar Sid bleef aandringen en een paar dagen later gingen we naar de
Bronx om zijn afspraak op te halen en haar vriendin Roma. Ik moest toegeven, voor een ‘blind date’ was dit niet slecht. Roma was  verpleegster in een ziekenhuis in de Bronx. Ze was aardig en bijdehand. Ook mooi, met  zwierige bruine krullen en groene, amandelvormige ogen die levenslustig schitterden.

Met ons vieren reden we naar Coney Island. Roma was prettig om mee te praten
en prettig gezelschap. Het bleek dat zij ook op haar hoede was voor een afspraak met iemand die ze
niet kende! We deden dit beiden voor het plezier van onze vrienden.
We maakten een wandeling over de promenade, genoten van de zilte zeebries,
en vervolgens hebben we gegeten aan de kust. Ik kon me geen betere tijd
herinneren. We persten ons weer in de auto van Sid. Roma en ik zaten samen op de
achterbank.

Als Europese joden die de oorlog overleefd hadden, waren we ons ervan bewust
dat veel nog niet gezegd was tussen ons. Zij sneed het onderwerp aan.
'Waar was jij,’ vroeg ze zacht, ‘ tijdens de oorlog?'
‘In de kampen,' zei ik. De verschrikkelijke herinneringen waren nog steeds
levendig, het verlies onherstelbaar. Ik had geprobeerd om het te vergeten. Maar je kunt dit nooit vergeten.

Ze knikte. 'Mijn familie was ondergedoken op een boerderij in Duitsland,
niet ver van Berlijn, ' vertelde ze me. "Mijn vader kende een priester,
en hij heeft ons papieren gegeven dat we niet-joods waren. '
Ik stelde me voor hoe ze ook moest hebben geleden, met angst, de vaste
metgezel. En toch hier hadden we het beiden overleefd en waren we hier in een nieuwe
wereld. 'Er was een kamp naast de boerderij,' ging Roma verder. 'Ik zag daar een
Jongen en ik gooide elke dag appels naar hem. 'Wat een verbazingwekkend toeval,  dat zij een andere jongen had geholpen..
‘Hoe zag hij eruit?’ vroeg ik.

'Hij was lang, mager en had honger. Ik moet hem zes maand lang elke dag
hebben gezien. 'Mijn hart ging tekeer. Ik kon het niet geloven. Dit kon niet waar zijn.
'Heeft hij je op een dag verteld dat je niet terug moest komen, omdat hij
zou vertrekken naar Schlieben?' Roma keek me verbaasd aan. 'Ja!'
'Dat was ik!' Ik zou haast barsten van blijdschap en ontzag, overspoeld door emoties.
Ik kon het niet geloven! Mijn engel! 'Ik laat je niet meer gaan.' zei ik tegen Roma. En achterin de auto
van die ‘blind date’ vroeg ik haar ten huwelijk. Ik wilde niet langer wachten. 'Je bent gek!' zei ze. Maar ze nodigde me wel uit om haar ouders te ontmoeten voor het Shabbats diner van de volgende week.

Ik verlangde ernaar om Roma nog veel beter te leren kennen, maar de
belangrijkste dingen wist ik al: haar standvastigheid, haar goedheid.
Gedurende vele maanden was ze in de slechtste omstandigheden naar de
omheining gekomen en had mij hoop gegeven. Nu had ik haar weer had gevonden en ik zou haar nooit meer laten gaan. Die dag zei ze ja. En ik hield mijn woord. Na een huwelijk van bijna 50
jaar, met twee kinderen en drie kleinkinderen, heb ik haar nooit laten gaan.

Herman Rosenblatt, Miami Beach, Florida USA
Over dit verhaal wordt een film gemaakt met de titel “The Fence”.

Disclaimer
Dit is een nieuwsbriefl van Hayo Bol - Mijn doel is mensen te coachen en te helpen op weg naar een gezonder en gelukkiger leven.
Olde Ee 8 Sneek KvK 01130516
www.hayobol.nl  en www.lifestylecoachbol.com
Je ontvangt deze mail omdat je je erop geabonneerd hebt. Je kunt je 24 uur per dag afmelden van deze lijst via de reply.
De inhoud en informatie in deze digitale nieuwsbrief zijn alleen bedoeld ter ondersteuning en als inzicht gevend. Het is zeker geen medisch advies en ik heb niet de intentie noch de bedoeling dat deze ondersteunende informatie wordt gebruikt als diagnose of als vorm van therapeutische behandeling